سرودن

 

سرودن

به تازه گی آن وزن نهفته در چشمانت، خلاصه ای از این صفحهء خالی مانده به جا نیست

و درک این مطلب، خود به خویش بسندهء غزلیست که نا سروده در کتاب ایشانها ست

آنکه آهنگت را در گوش الکن شده و ناشنوا

چون غریزه در جست و جوست

نزیسته، نزیسته در نطفهء عاشقانهء حَووا و در مرام آدمانه ء عشق

با تو زیستن،غنود فصلیست در بهاری ابدی و بیتوته در بهشت

دامون

١٤ آبان ١٣٨٩

غنودن: آرام گرفتن، آسودن و آرمیدن

چه آرزوی محالیست زیستن با تو .

 

چه آرزوی محالیست زیستن با تو .

مرا همین بگذارند یک سخن با تو .

به من بگو! که مرا از دهان شیر بگیر

به من بگو! که برو در دهان شیر بمیر

بگو! برو جگر کوه قاف را بشکاف

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر !

تو را به هر چه تو گویی به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من، بخواه ، صبر مخواه

که صبر راه درازی، به مرگ پیوسته ست

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

 تو دور دست امیدی و پای من خسته ست

 همه وجود تو مهر است و جان من محروم

 چراغ چشم تو باز است و راه من بسته ست .

    "فریدون مشیری"

ژاژ

 

به شعر نمی آید دگر قلمم

شب میشود رها

و در همهمهء باد، رفته از یاد

آن رنگ و آب، که روزی من آنرا به بوم مینگاشتم

***

ترسیم باید کرد دوباره درخاطره تورا، چونانکه میلغزد موج ِ سکوت ثانیه ها درترنم نگاه

باید که چاره ای، دریچه ای شاید، از آنچه میگذرد در پژواک

و نقش ماهی چشمانت، که

میپالد، درپلشت آبیِ صبح

دامون

١٤/١٠/٢٠١٤

نقاشی از نگین احتسابیان 

«نقطهء الف»